Blij én onzeker tegelijk

Vandaag verschijnt de tweede editie van mijn nieuwe spel: hartenvragen | thuis!

Ben ik trots? Jazeker! Blij ook. En onzeker. Allemaal tegelijk. Want gevoelens komen meestal niet alleen.

Ik ben trots omdat ik het er prachtig vind uitzien en het precies is hoe ik het bedacht had. Ik ben blij, want het idee ligt er al sinds 2018 en het is fijn dat ik het nu eindelijk echt heb gedaan! En in dat ‘eindelijk’ voel ik dan ook meteen wat anders, wat ongemakkelijks. Natuurlijk weet ik dat het eerder ook gewoon echt niet kon, dat dit nu het juiste moment is, maar dat is mijn hoofd die dat ongemakkelijke gevoel wegredeneert. En die onzekerheid? Dat hoort erbij, zegt mijn hoofd, als onderdeel van iedere creatie. Mijn hart fluistert: kijk maar eens naar die onzekerheid.

Ik pak de gesprekskaarten erbij en kies voor het thema Houding omdat ik benieuwd ben hoe ik me verhoud tot die onzekerheid.

Vanuit angst zou ik me kunnen ‘wapenen‘. Dat is eigenlijk wel wat ik ook doe: ‘onzekerheid hoort erbij’ is een soort schild om niet naar dat gevoel te hoeven.

Bij boosheid staat ‘vechten‘, dat zou eruit kunnen zien als ‘doe niet zo stom, je hoeft helemaal niet onzeker te zijn, dat is nergens voor nodig!’.

Op het kaartje van hoop staat ‘samenwerken‘. Hmm… samenwerken met mijn onzekerheid? Ik zou kunnen vragen: waarom ben je onzeker, wat hoop je? …Ik hoop dat andere mensen iets aan het spel hebben. Dat ze enthousiast zijn. Dat ze het echt gaan spelen.

Dan kijk ik naar de hartenkaart: ‘omarmen‘. De vraag daarbij is: wat zou liefde doen? Liefde zou de onzekerheid toelaten, zonder oordeel. Voor mij voelt dat als een moeder die haar armen om een kind heen slaat en zegt: ‘het is helemaal ok’. Ja, dat voelt fijn. Dat is wat ik bij mezelf ook wil doen.